Ballet
Gedachten over Grand Plié | Klassiek ballet en al die jazz
Terwijl ik door sociale media scrolde, stuitte ik onlangs op enkele gedachten die George Balanchine had over plié. Deze citaten deden me nadenken over hoe ik plié doceer en hoe elke leraar de kunstvorm doorgeeft aan zijn leerlingen, zoals de ene generatie de volgende traint. Ik ben nooit een leraar geweest die mijn leerlingen naspraatte wat mij was geleerd. Liever heb ik er altijd de voorkeur aan gegeven om de kennis en training en ervaring die ik heb te nemen en er op een totaal nieuwe manier naar te kijken. Ik heb deze informatie in mijn lichaam laten leven, in mijn bewustzijn laten groeien en zich in mijn hart hebben ontwikkeld. En met dit als mijn "springpunt", heb ik altijd geprobeerd om iets dieps, rijks en persoonlijks aan mijn lessen te geven. De mechanica van een grande plié in de eerste positie is bekend bij en begrepen door elke balletleraar: beginnend in de eerste positie buigt de danser zijn knieën, met een neutraal bekken, de knieën volgend over de tenen, totdat de
Dansers en muzikaliteit; Hoe we tellen
Een collega begon een discussie in een socialemediagroep Dansleraar over hoe dansers muziek tellen. Hij suggereerde dat we onze studenten een slechte dienst bewijzen als we de muziek niet tellen zoals die in de partituur staat (dwz dansers zouden muziek die in 4/4 is geschreven in “vieren” in plaats van in “8en” moeten tellen). Hier zijn mijn overpeinzingen over dit onderwerp. De traditie van het tellen van muziek voor dans die is geschreven in een dubbele meter (dwz 2/4, 4/4, 8/4) in 8's gaat vele generaties terug. Dansers tellen mee met het beroemde "a 5,6,7,8!" , zoals in het openingsnummer van Een koorlijn, is een traditie die teruggaat op het werk van de legendarische jazzmeester (en mijn mentor) Luigi. Deze methode van tellen in “8-en” was gebaseerd op het feit dat de meeste populaire muziek, op het moment dat deze technieken zich ontwikkelden, in 4/4 was geschreven, maar meestal muzikale frases of ideeën bevatte die twee maten lang waren. Op deze manier telden choreografen
Hoe ik het deed | Klassiek ballet en al die jazz
De afgelopen weken is mij talloze keren gevraagd: "Hoe ben je op 25-jarige leeftijd begonnen met dansen en ben je een faculteitslid geworden van The Joffrey Ballet School en Ballet Academy East?". Ik werd zelfs "aangevallen" op sociale media door een zeer boze vrouw die suggereerde dat ik loog; en als ik niet loog, was elk succes dat ik behaalde te danken aan het feit dat 'mannen de wereld leiden'. Ik heb het verhaal van hoe ik op 25-jarige leeftijd begon te dansen vaak opnieuw verteld, maar ik heb nooit specifiek over mijn carrièrepad geschreven; dus ik dacht dat ik wat tijd zou nemen en een antwoord op deze vraag zou schrijven. Ik begon te dansen, niet omdat ik ernaar streefde om op het podium te dansen, niet omdat ik op zoek was naar een manier om mijn stempel te drukken, niet omdat ik op zoek was naar een carrière, onderscheidingen of prijzen; Ik ben begonnen met dansen omdat ik van dansen hield. En ik had veel geluk, want ik heb nooit een slechte leraar gehad; dus er was nooit